Geronda Ephraim Xeropotaminos On Prayer

On the one hand, to say we believe in God and are Christians, but on the other hand not to pray, are two incompatible things. Whether one prays is the surest evidence of whether one lives consciously as a Christian. The Christian Church is a praying church. The man who does not pray, even if he seems more virtuous, cannot be a true Christian; no matter how much he desires to include himself with them. How can he believe in Him Who he does not know? For the presence and grace of God become felt and known only through our prayer.
And so, faith in God and His will are one thing, prayer is another. For, “even the demons believe and tremble” (James 2;19), however they do not pray. This is why whoever believes and does not pray resembles the demons which are spiritually dead, stinking, and completely detached from God. St. John Chrysostom assures us: “Just as this body of ours is dead and repulsive without the soul, thus also the soul that does not move itself in prayer is dead, wretched, and malodorous.” Namely, prayer is the life and “soul” of the soul. Therefore, it is also more necessary than this life of the body.
The Lord promised to appear to those who observe His commandments: “He that hath My commandments, and keepeth them, he it is that loveth Me: and he that loveth Me shall be loved by My Father, and I will love him, and will manifest Myself to him” (John 14:21). But what is keeping Christ’s commandments? For us to love Him and try to acquire the virtues that Christ taught in the Gospel, after we previously hate and drive out the corresponding vices from our soul: we put love in the place of envy, alms-giving in the place of avarice, meekness in the place of wrath, humble-mindedness in the place of pride.
Thus, prayer is a Gospel commandment that was given to all people. Just as in the exercise of all the other virtues the lay people must orient themselves towards the example of the monks—according to St. John Climacus, “Angels are a light for monks and the monastic life is a light for all men”—by analogy this also applies to the exercise of prayer.
And so we must train with bodily works, the verbal word, and with our thoughts, to now pray ceaselessly, until we acquire the “gift.” What is this gift? It is that secret and confidential gift of prayer that the Holy Spirit gives to man and which remains with him continuously (as the activity of Noetic Prayer of the Heart)…This secret gift of the Holy Spirit is a kind of prayer rooted in man’s heart that acts continuously according to the divine words: “I sleep but my heart is awake” (Song 5:2).
So, however much these things seem strange to our carnal nous, let’s not be unfaithful. The Church Fathers don’t make philosophical theories, but they talk with certainty and authority expressing the experiences of the grace of the Holy Spirit, which are common for them.
If we compare the different ages, we will see that as sin increases in the world and “the mystery of lawlessness” acts gradually, thus also God’s Grace intensifies, providing richer aids to those who want to be close to God. Thus the Theology of the Church is broadened and clarified; her Worship is enriched, her Spirituality is validated “in the streets” and “on the rooftops.”
And so let’s not quench our thirst with “painted water” only, as St. Isaac the Syrian very characteristically says in relation to only the theoretical preoccupation with neptic subjects. But rather let’s try to drink from the same pure “spring waters of salvation.” The need is imperative, precisely due to the age in which we live. If the apostasy already arrived, how would we confront the one who will try to deceive “if it were possible, even the elect?” Only if we have the “sense of God,” that is the name of Christ, “imprinted on our souls like an indelible stamp,” as the Great Basil says.
May the Grace and blessing of the Holy God be abundantly granted to all those who desire and try to taste something from the rich and lofty experience in Christ of our Fathers. Amen.
+Archimandrite Ephraim,
Abbot of the Holy Monastery of Xeropotamou

Μακαριστός Εφραίμ Ξηροποταμινός
Μακαριστός Εφραίμ Ξηροποταμινός

Αποσπάσμα από το βιβλίο “Πνευματικές Διαδρομές στους Μακαρισμούς” του π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου


Γέροντας Εφραίμ Ξηροποταμινός: Περί Προσευχής

ο Διάβολος φοβάται το κομβοσχοίνι!
ο Διάβολος φοβάται το κομβοσχοίνι!
Γέροντα Εφραίμ της Ι. Μ. Ξηροποτάμου
Γέροντα Εφραίμ της Ι. Μ. Ξηροποτάμου

«… Τὸ νά λέγωμε ἀφ’ ἑνός μέν ὅτι πιστεύουμε στόν Θεό καί εἴμεθα χριστιανοί καί ἀφ’ ἑτέρου νά μην προσευχώμεθα εἶναι δύο πράγματα ἀσυμβίβαστα. Το ἄν κανείς προσεύχεται, άποτελεῖ το ἀσφαλέστερο τεκμήριο τοῦ ἄν ζῆ συνειδητά ὡς χριστιανός. Ἡ χριστιανική Ἐκκλησία εἶναι Ἐκκλησία προσευχομένων. Ἄνθρωπος που δεν προσεύχεται, ἀκόμη και ἄν φαίνεται ὁ πλέον ἐνάρετος, δεν μπορεῖ να εἶναι πραγματικός χριστιανός, ὅσο και ἄν ἴσως θέλη να συγκαταλέγη τον ἐαυτό του με ἐκείνους. Πῶς μπορῆ να πιστεύη σ’ Αὐτόν που δεν γνωρίζει; Διότι ἡ παρουσία και ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ μόνο δια μέσου τῆς προσευχῆς μᾶς γίνονται αἰσθητές και γνωστές.

Ἄλλο λοιπόν ἡ πίστις στον Θεό και στο θέλημά του και ἄλλο προσευχή. Διότι «και τα δαιμόνια πιστεύουσι και φρίττουσι» ὅμως δεν προσεύχονται. Γι’ αὐτό και ὅποιος πιστεύει μεν, ἀλλά δεν προσεύχεται, ὁμοιάζει με τους δαίμονες, που εἶναι πνευματικά νεκροί, δυσώδεις και ἀποκομμένοι ἐντελῶς ἀπό τον Θεό. «Ὅπως το σῶμα αὐτό το δικό μας χωρίς την ψυχή εἶναι νεκρό και ἀποκρουστικό, ἐτσι και ἡ ψυχή που δεν κινεῖ τον ἐαυτό της σε προσευχή εἶναι νεκρή, ἄθλια και δυσώδης», μας βεβαιώνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Εἶναι δηλαδή ἡ προσευχή ἡ ζωἠ και ἡ «ψυχή» τῆς ψυχῆς. Εἶναι ἄρα πιο ἀναγκαία και ἀπό αύτήν την ζωή του σώματος.

Ὁ Κύριος ὑποσχέθηκε να εμφανισθῆ σ’αὐτόν που τηρεῖ τις ἐντολές του: «ὁ ἔχων τας εντολάς μου και τηρῶν αὐτάς, ἐκείνος ἐστίν ὁ άγαπῶν με. ὁ δε ἀγαπῶν με ἀγαπηθήσεται ὑπό τοῦ Πατρός μου, καγώ ἀγαπήσω αὐτόν και ἐμφανίσω αὐτῶ ἐμαυτόν». Τι εἶναι δε τήρησις ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ; Το να ἀγαπήσωμε και να προσπαθήσωμε να ἀποκτήσωμε τις ἀρετές που μας δίδαξε ὁ Κύριος στο Ευαγγέλιο, ἀφοῦ προηγουμένως μισήσωμε και ἐκδιώξωμε ἀπό την ψυχή μας τις ἀντίστοιχες κακίες: στην θέσι τοῦ φθόνου να βάλωμε την ἀγάπη, στη θέσι τῆς φιλαργυρίας την ἐλεημοσύνη, στη θέσι τῆς ὀργῆς την πραότητα και στη θέσι τῆς ὑπερηφανείας την ταπεινοφροσύνη.

Ἔτσι και ἡ προσευχή, εἶναι εὐαγγελική ἐντολή που δόθηκε σε ὅλους τους ἀνθρώπους. Ὅπως δε στην ἄσκησι ὅλων τῶν ἄλλων ἀρετῶν οἱ λαϊκοί πρέπει να προσανατολίζωνται προς το παράδειγμα τῶν μοναχῶν -σύμφωνα με το ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κλίμακος, «φῶς για τους μοναχούς εἶναι οἱ  Ἄγγελοι ἐνῶ φῶς για ὅλους τους ἀνθρώπους εἶναι ἡ μοναχική πολιτεία»- κατ’ ἀναλογίαν, αὐτό ἰσχύει και στην ἄσκηση τῆς προσευχῆς.

Πρέπει λοιπόν να ἐξασκοῦμε και με τα σωματικά ἔργα και με τον προφορικό λόγο και με τη σκέψι μας την δυνατή σ’ ἐμάς τώρα προσευχή συνεχῶς, μέχρις ὅτου ἐπιτύχουμε το «δῶρο». Ποιο εἶναι αὐτό το δῶρο; Εἶναι έκείνο το μυστικό και ἀπόρρητο δῶρο τῆς προσευχῆς που δίνει το Ἅγιον Πνεῦμα στον ἄνθρωπο και το ὀποῖο παραμένει μαζί του συνεχῶς (ὡς ἐνέργεια τῆς Νοερᾶς Καρδιακῆς Προσευχῆς). Αὐτό το δῶρο ἄλλοτε μεν ἔλκει μόνο του τον νοῦ, που ἀξιώθηκε να το λάβη, προς την πλέον ἄρρητη ἔνωσι και πηγάζει ἱερή εὐφροσύνη και ἄλλοτε πάλι συνοδεύει μυστικά τον νοῦ που ἀνυψώνεται προς τον Θεό και συμπροσεύχεται με αὐτόν σαν μια μουσική ὑπόκρουσι σε κάποιον που τραγουδᾶ, ἐναρμονίζοντας το τραγούδι του με αὐτήν. Το μυστικό δηλαδή αὐτό χάρισμα του Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ἕνα εἶδος προσευχῆς ριζωμένης στην καρδιά του ἀνθρώπου που ἐνεργεῖ συνεχῶς κατά το ἱερό λόγιο: «Ἐγώ καθεύδω και ἡ καρδία μου ἀγρυπνεῖ».

Ὅσο λοιπόν και ἄν αὐτά φαίνονται παράξενα στον δικό μας σαρκικό νοῦ, ἀς μην ἀπιστήσωμε. Οἱ πατέρες τῆς  Ἐκκλησίας δεν κάνουν φιλοσοφικές θεωρίες, ἀλλά μιλούν με βεβαιότητα και κῦρος ἐκφράζοντας τα βιώματα τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, που τους εἶναι κοινά.

Ἄν κάνωμε μια σύγκριση τῶν διαφόρων ἐποχῶν, θα δοῦμε ὄτι καθῶς σιγά-σιγά πλεονάζει ἡ ἀμαρτία στον κόσμο και ἐνεργείται σταδιακά το «μυστήριον τῆς ἀνομίας» ἔτσι και ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ὑπερπερισσεύει παρέχοντας πλουσιώτερα τα βοηθητικά μέσα σε ὄσους θέλουν να πλησιάσουν τον Θεό. Ἔτσι ἡ Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας πλατύνεται και ἀποσαφηνίζεται, ἡ Λατρεία της ἐμπλουτίζεται, ἡ Πνευματικότης της κυρήσσεται «ἐν ταῖς πλατείαις» και «ἐπί τῶν δωμάτων».

Ἄς μην προσπαθοῦμε λοιπόν να σβήνωμε τη δίψα μας με «ζωγραφιστό νερό» μόνο, ὅπως πολύ χαρακτηριστικά λέγει ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σύρος, σχετικά με την θεωρητική μόνο ἐνασχόλησι με τα νηπτικά θέματα, ἀλλά ἄς προσπαθήσωμε να πιοῦμε ἀπό αὐτά τα ἴδια ἄδολα νάματα «τῶν πηγῶν τοῦ σωτηρίου». Ἡ ἀνάγκη εἶναι ἐπιτακτική, ἀκριβῶς λόγῳ τῶν τῆς ἐποχῆς στην ὀποῖα ζοῦμε. Ἄν ἡ ἀποστασία ἔφθασε ἤδη, πῶς θα μπορέσουμε να ἀντιμετωπίσωμε ἐκείνον που θα προσπαθήση να πλανήση «εἰ δυνατόν και τους ἐκλεκτούς»; Μόνο ἄν ἔχωμε την «ἔννοιαν τοῦ Θεοῦ» το ὄνομα δηλαδή τοῦ Χριστοῦ «τυπωμένο στην ψυχή μας σαν μια σφραγίδα ἀνεξάλειπτη» ὅπως λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος.

Εἵθε ἡ Χάρις και ἡ εὐλογία τοῦ Ἁγίου Θεοῦ να εἶναι ἀφθονοπάροχη σε ὄλους ὄσους ἐπιθυμοῦν και προσπαθοῦν να γευθοῦν κάτι ἀπό την πλούσια και ὑψηλή ἐν Χριστῷ ἐμπειρία τῶν Πατέρων μας. Ἀμην.

+Αρχ. Ἐφραίμ
Καθηγούμενος Ἱεράς Μονῆς Ξηροποτάμου

Αποσπάσμα από το βιβλίο “Πνευματικές Διαδρομές στους Μακαρισμούς” του π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

Geronda Ephraim Filotheitis’ Euology for His Spiritual Child, Geronda Ephraim Xeropotamou ( † 21-11-1984)

Kedeia tou ephraim

Ο Σεβαστός πνευματικός πατήρ του εκδημήσαντος, Αρχιμ. Εφραίμ, Καθηγούμενος της Ι. Μονής Φιλόθεου, αποχαιρετώντας το πνευματικόν του τέκνον μακαριστόν π. Εφραίμ, είπε:

Άγιε Καθηγούμενε και τέκνον μου ηγαπημένον εν Κυρίω.

Τί τοῦτο; Mας εσύναξες πολύ ενωρίς. Mας εκάλεσες λίαν απροόπτως. Πολύ έσπευσες, τέκνον μου. Ταχέως διοδεύσας το μήκος της ζωής και αντεστράφησαν εξαίφνης οι όροι του βίου. Τα τέκνα, κατά συνήθειαν, θάπτουν τους γονεῖς. Αλλ’ ιδού, ο πατήρ θάπτει το τέκνον, και εις τας οδύνας του πνευματικού τοκετού προσετέθη η λύπη αύτη του θανάτου.

Πλήν, ὡς τῷ Κυρίῳ, ἔδοξε οὕτω καί ἐγένετο. Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον περὶ πάντων ὧν ἐποίησε και οικονομεί δια την σωτηρίαν πάντων των  θελόντων σωθήναι. Ποίος ποτέ ἠδυνήθη νά  εξιχνίαση τα κρίματα τοῦ πανοικτίρμονος Θεού; Αυτός εστίν ο  χορηγός της ζωής, ο ζών έις τους αιώνας, και Κυρίου αί διέξοδοι του θανάτου, κατά τον θεόπνευστον ψαλμωδόν.

Τοίνυν, τέκνον μου ηγαπημένον, μακαρία ἡ ὁδός, ἢ πορεύει σήμερον, ὅτι ἡτοιμάσθη σοὶ τόπος ἀναπαύσεως. Επέρασες την μόνην ώραν, την ώραν όπου οφείλομεν νά έχωμεν διά παντός προ οφθαλμών της ψυχής διά να μην απατώνται οι οφθαλμοί τούτοι απο τα μάτια και τερπνά του κόσμου τούτου. Ο θάνατος σου μας διδάσκει μετά κραυγῆς μεγάλης, ὅτι οὐκ οἴδαμεν ἕκαστος την   ήμέραν ουδέ την ὥραν, τον τόπον και τον τρόπον της αναχωρήσεως της ανεπιστρόφου. Έναντι της ωφελείας αυτής οπού λαμβάνομεν από της εξόδου σου, ευχόμεθα από ψυχής, ο περί πάντων αγαθός και πανάγαθος Θεός να καταλογίσει το βίαιον του θανάτου και την σωματικήν κάκωσιν εις άνεσιν της ψυχής, εις εξαγνισμόν του πολυμόχθου έργου σου, εις επισφράγισιν του πνευματικού σου αγώνος, τον οποίον εκ νεότητος ηγωνίσθης.

Ευχόμεθα πρός ό,τι έσπευδες, μάλλον πρός ὄν έσπευδες, να φθάσης και Τόν ποθούμενον να απολαύσης, χάριν του οποίου αφηήκες τον κόσμον και τα τού κόσμου. Ήδη βλέπεις τώρα καθαρότητος μετά εκεί, εις εκείνον το ανέσπερον φως, ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε, και ακούεις εκείνους    τους ήχους τῶν καθαρως εορταζόντων, όπου η χαρά της ζωής της αληθινής εις την χώραν των ζώντων. Τώρα ετελείωσαν οι στεναγμοί, αι θλίψεις, αι δοκιμασίαι, τα βάρη τα πνευματικά, τα αλλεπάλληλα κύματα των πειρασμών την πολυμόχθου ταύτης βιοτής. Τώρα μένουν τα τέκνα σου τα πνευματικά, η αγαπημένη σου συνοδεία με θλίψιν πολλήν, αλλ’ όχι απαραμυθητον, με πόνον ψυχῆς διὰ τον ὕστατον πόνον σου, ἀλλά και με χαράν και ευχαριστίαν προς τον Πατέρα των Φώτων, οπόθεν και αναμένουν πᾶν δώρημα τέλειον, εις τελείωσιν του αγώνος της σωτηρίας ενός εκάστου

Και ιδού, διά του τελευταίου ἀσπασμοῦ, ἔχε απ’εμού, ως πνευματικού σου πατρός, την συγχώρησιν διά πᾶν ό,τι ως άνθρωπος έσφαλες. Παρακαλώ δὲ τὴν ἀγάπην σου, δέξαι τὴν μετάνοιαν τῶν πνευματικών σου τέκνων και ας γίνει αμοιβαία αντίδοσις συγνώμης πρὸς πάντας και διά πάντα, εἰς χαρὰν αγγέλων, εἰς ευφροσύνην πάντων των σεσωσμένων και της Κυρίας ημών Θεοτόκου, της Ηγουμένης του Όρους καί πάντων των μοναζόντων, τῆς ἐλπίδος πάντων των Χριστιανών, της  σκέπης παντός του κόσμου

Τω δέ εν Τριάδι Θεώ ημών, Τω Θεώ των πνευμάτων καὶ πάσης σαρκός δόξας, τιμή και προσκύνησις  περὶ πάντων εις αιώνας αιώνων. Αμήν

Αρχιμ. Εφραίμ, ο Καθηγούμενος Ι. Μ. Φιλοθέου

Η εξόδιος Ακολουθία του μακαριστού π. Έφραίμ, Ορθόδοξος Φιλόθεος Μαρτυρία 15/1985, σσ. 59-62.


A Conversation about Geronda Ephraim Xeropotamou (Chanting forum in Greece)

<<Αγαπητέ Γιώργο, δεν γνωρίζω περισσότερα για τον μακαριστό γέροντα. Αυτά που ξέρω τα γνωρίζω από τον πατέρα μου που ήταν φίλοι και τον ήξερε από μικρό. Ήταν τελειόφοιτος της Θεολογικής σχολής και έψελνε στον ναό του κοιμητηρίου του Βόλου και έφυγε στο Άγιο Όρος επειδή γνώρισε τον επίσης εκ Βόλου ορμώμενο γέροντα Εφραίμ, που βρίσκετε τώρα στην Αμερική. Έτσι βρέθηκε στην μονή Φιλοθέου και ο γέροντας Εφραίμ τον εμπιστευόταν αρκετά και τον άφηνε στην θέση του, όταν ο ίδιος άρχισε να φεύγει για την Αμερική, εάν δεν κάνω λάθος στα τέλη του 1970. Μέχρι που επανδρώθηκε η μονή Ξηροποτάμου και τον τοποθέτησε σαν ηγούμενο στην μονή εκείνη σε μικρή ηλικία. Όμως στα μέσα του 1980 σκοτώθηκε σε δυστύχημα και ο Θεός τον πήρε από κοντά μας σε νεαρή ηλικία. Αυτά τα λίγα ξέρω, όπως επίσης και ότι ήρθε, νομίζω, 2 φορές σπίτι μου. Για να σου πω την αλήθεια ο πατέρας μου συγκινήθηκε όταν του έβαλα να ακούσει κάποιες ηχογραφήσεις που έβαλες στο φόρουμ, οπότε ανέβασε και άλλες εάν έχεις! Προσπαθώ να βρω και εγώ την κουρά του, αλλά δεν ξέρω ποιος την έχει. Είδομεν!!

Είχε σκοτωθεί σε δυστύχημα πηγαίνοντας στην Αθήνα για μία ομιλία. Ο οδηγός του έζησε και άνοιξε τα μάτια του μετά από πολύ καιρό, αφού ήταν σε κώμα. Πολύ κάλος άνθρωπος ο μακαριστός και τον θυμάμαι πολύ λίγο από τον τρόπο που μου μίλησε στο Ξηροποτάμου. Πολύ πιθανό η ηχογράφηση να είναι στο Φιλοθέου, αφού από εκεί ξεκίνησε επί εποχής ηγουμενίας του γέροντος Εφραίμ. Ο γέροντας όμως έκανε συχνές εκείνη την εποχή, τοποθετήσεις μοναχών στα διάφορα μοναστήρια του Αγίου Όρους και ο π. Εφραίμ κατέληξε στο Ξηροποτάμου, νομίζω ηγούμενος σε πολύ νεαρά ηλικία! Κάπου πρέπει να έχω κασέτα από την κουρά του και εάν την βρω θα την ανεβάσω!>>


Geronda Ephraim on the abbot's throne at Xeropotamou Monastery in his archimandrite vestments.
Geronda Ephraim on the abbot’s throne at Xeropotamou Monastery in his archimandrite vestments.

Συμεών Ελευθεριάδης

“Dear George, I don’t know much about the late Elder. The things I do know I learnt from my father. They were friends and my father knew him since his childhood. He was a graduate of the School of Theology and chanted at the cemetery church in Volos. He left for Mount Athos because he knew that Geronda Ephraim, who is now in America, was also from Volos. Thus he was found in Filotheou and Geronda Ephraim trusted him enough and left him in his place when he started travelling to America, if I’m not mistaken, in the late 1970s. Geronda Ephraim then sent monks to Xeropotamou Monastery and placed him as abbot of that monastery at a young age. But in the mid-1980s, he was killed in an accident and God took him from us at a young age. These few things I know as well as I think he came to our house twice. To tell you the truth, my father was moved when I played him some recordings that you put on this forum. So, if you other recordings, upload them! I will also try to find the recording of his tonsure. I have it but I don’t know where it is.

Geronda Ephraim Xeropotamou was killed in an accident on his way to Athens to give a homily. His driver lived and opened his eyes after a very long time, since he was in a coma. The blessed one was a good man and I remember very little of the way he talked to me at Xeropotamou. It’s very likely the recording is at Filotheou, since he started out there under the abbacy of Geronda Ephraim [Arizona]. However, during that time, the Elder frequently placed monks on various monasteries of Mount Athos and Fr. Ephraim came to Xeropotamou. I think he was an abbot at a very young age! I must have the cassette from his tonsure somewhere and I will upload it if I find it!”


Simeon Eleftheriadis

A Brief Documentation of the Death of Geronda Ephraim Xeropotamou (

“Geronda Ephraim Xeropotaminos was born in Volos in 1940, Apostolos George Koutsibos according to the world.

In 1963, he came to the synodia of Elder Ephraim in the Kelli of St. Artemisou in Provata. He was tonsured a monk in 1964. He then followed his Elder to Filotheou Monastery.

In 1971, he was ordained deacon and priest. In 1980 he went to Xeropotamou Monastery. On 3/9/1981, he was elevated as the first abbot of the now cenobitic monastery.

Death found him going to give a speech in Athens on 11.21.1984 outside Schimatari Thebes. A car crash occurred, death was instantaneous. The blood, say witnesses, ran several hours after the death is.” (Monk Moses of Mount Athos, Mega Gerontikon of Virtuous Hagiorites of the 20th Century, Volume II: 1956-1983).

The driver of the automobile was a lay disciple of Elder Ephraim, Ioannis Voutsas. He broke every bone in his body and lay in a coma for a long time afterwards. The doctors said he would never walk again. However, Geronda Ephraim of Arizona did the sign of the cross over him and told him not to worry. He was able to walk afterwards. Less than a decade after this accident, Ioannis went to Filotheou Monastery on Mount Athos to become a monk. Geronda Ephraim tonsured Ioannis a monk and named him Joseph. He was ordained to the priesthood by Metropolitan Anthony of Sisanio and Siatisti. This all within the first few days of his arrival. Fr. Epifanios Theodropoulos, the number one canonologist in Greece at the time, wrote Ioannis/Joseph a letter stating that he had no canonical impediments for ordination (i.e. due to being the driver in the car accident that killed Geronda Ephraim of Xeropotamou, etc.)

Within a couple years, Geronda Ephraim brought Hieromonk Joseph and Fr. Germanos to Canada to establish the St. John the Theologian Monastery in Picton, Ontario. In the spring of 1997, after a few years of persecution by Metropolitan Sotirios of Canada (including questioning the canonicity of Geronda’s ordination), the St. John brotherhood sought refuge at St. Anthony’s Monastery in Florence, AZ.

In January of 1999, the brotherhood relocated to Roscoe, NY, where they established the St. Nektarios Greek Orthodox Monastery. Today, the driver of that vehicle, Ioannis Voutsas, is the abbot of St. Nektarios, Geronda Joseph.

Taken from

Geronda Ephraim in his archimandrite vestments at Xeropotamou Monastery.
Geronda Ephraim in his archimandrite vestments at Xeropotamou Monastery.

What Monasticism Presupposes (Geronda Ephraim Xeropotamou)

Monasticism involves a special inclination (κλίση) which God himself plants, as well as a calling. This calling (κλήσις) occurs from the Lord of all, but He himself tells us that “All men cannot receive this saying” (Matt. 19:11). So the call is directed to everyone, but “those who are able to receive it” respond.  And this is the one who becomes a monk … Of course, the consistency in a spiritual program is what really counts in life of a monk and in the life of a Christian lay person. The consistency in this program constitutes a struggle against the world, the devil, and the flesh. These enemies succeed in tripping us up, because (and when) they find us unprepared. That is, they find us in negligence and thus we have a heap of falls. The falls are not confronted, nor avoided except with vigilance and commitment to a program of spiritual life. The spiritual life is a battle and you cannot give up the weapon in battle without the risk of death. You need the weapon always at hand to deal with enemies. This occurs in the life of the monks: They continually have the weapon in hand, never board shoulder. Prayer plays a big role in this thing …

Taken from A Discussion with Elder Ephraim of Xeropotamou († 21-11-1984)

Geronda Ephraim walking in Xeropotamou Monastery holding his abbot staff.
Geronda Ephraim walking in Xeropotamou Monastery holding his abbot staff.


Excerpt from a homily by Geronda Isidore the Blind (April 29, 2014)

Left to Right: Geronda Isidore the Blind of Philotheou, Geronda Ephraim of Arizona (former Abbot of Philotheou) and the late Geronda Ephraim of Xeropotamou.
Left to Right: Geronda Isidore the Blind of Philotheou, Geronda Ephraim of Arizona (former Abbot of Philotheou) and the late Geronda Ephraim of Xeropotamou.

… Geronda Isidore then took a photograph. It depicted himself with his Elder and the Angelic form of the late Elder Ephraim, the Holy Abbot of Xeropotamou.

“Children, in 1979 we were 92 monks here [i.e. Philotheou Monastery]. Our Geronda then sent Philotheos to Karakallou, Agathon to Konstamonitsou and Ephraim to Xeropotamou; who is said to have martyred… God allowed him to die very young in a martyric way; he was only 40 years old…Do you know why? Because he baptized former Muslims Orthodox Christians! Surprised we heard something we did not know… We had heard that Ephraim Xeropotaminos was killed in a car … but now the matter entered its true dimension….

I thought about how in America since the time Ephraim Philotheou went,  eight hundred thousand souls have been baptized…This is why Geronda continuously receives threats on his life and incredible calumnies. And yet he continues…

Nineteen officially recorded Monasteries! Two in the center of International Zionism: New York, Chicago, Canada  … And he’s preparing two more monasteries …

In Arizona, the Monastery of St. Anthony which the Elder established made the desert resemble the greenest fertile place in the world. It hosts permanently about 500 pilgrims arriving from everywhere, seeking to quench their souls. With plenty of water miraculously found there watering a thousand plus acres with 6000 olive trees, lemon, orange, pistachio, vines and other things previously unimaginable for the climate of the region. But, what’s impossible for men is possible for God…